JÄzyk kaszubski jest obecny w szkoÅach, na dwujÄzycznych tablicach, w ksiÄ Å¼kach, a nawet podczas publicznych uroczystoÅci. Coraz trudniej jednak usÅyszeÄ go w zwyczajnej rozmowie, zwÅaszcza miÄdzy mÅodymi ludźmi
SÅUCHAJ: Rozmowa Na Widniku Kaszëbë „O żywotnoÅci jÄzyka kaszubskiego - prof. Nicole DoÅowy".
Nowe badania prof. Nicole DoÅowy i jej zespoÅu potwierdzajÄ , że uznanie jÄzyka i spoÅeczna akceptacja dla jego ochrony wspóÅistniejÄ ze sÅabnÄ cymi praktykami jÄzykowymi. Czas biÄ na alarm: w najmÅodszej badanej grupie peÅna ciÄ gÅoÅÄ rodzinnego przekazu kaszubskiego niemal zanikÅa.1
Taki obraz wyÅania siÄ z ksiÄ Å¼ki „RóżnorodnoÅÄ jÄzykowa w Polsce. Tom 1. Wspólnoty posÅugujÄ ce siÄ jÄzykami kolateralnymi i ich żywotnoÅÄ etnolingwistyczna”, wydanej w 2026 roku przez Instytut Slawistyki Polskiej Akademii Nauk pod redakcjÄ Nicole DoÅowy i Macieja MÄtraka. Szczególnie ważny dla Kaszubów jest rozdziaÅ Nicole DoÅowy i Andrzeja Å»aka o rozdźwiÄku miÄdzy oficjalnymi dziaÅaniami a praktykami jÄzykowymi. Jego ustalenia podważajÄ wygodne przekonanie, że widocznoÅÄ jÄzyka kaszubskiego Åwiadczy o jej bezpiecznej przyszÅoÅci.2
KsiÄ Å¼kÄ można znaleÅºÄ w otwartym dostÄpie. Kliknij obrazek.
Najbardziej przejmujÄ ce sÄ różnice pokoleniowe. WÅród badanych w wieku do 34 lat peÅnÄ transmisjÄ rodzinnÄ odnotowano u zaledwie 1,6% osób. W grupie 35–65 lat byÅo to 17,7%, a w najstarszej, oznaczonej w aneksie jako 66+, aż 30%. W najmÅodszej grupie 40% respondentów zaliczono do kategorii transmisji zerwanej, a 40,8% do mieszanej.3 Za tymi liczbami stoi doÅwiadczenie kolejnych pokoleÅ, dla których kaszubski coraz rzadziej staje siÄ jÄzykiem wÅasnej rozmowy.
Trzeba przy tym wyjaÅniÄ, co badacze nazywajÄ peÅnÄ transmisjÄ . To kategoria obejmujÄ ca rodzinny przekaz wyÅÄ cznie w jÄzyku kaszubskim. Przekaz mieszany uwzglÄdnia także domy dwujÄzyczne i bardzo różne sytuacje kontaktu z kaszubskim. Wynik 1,6% nie oznacza wiÄc, że tylko tyle mÅodych osób sÅyszaÅo kaszubski w domu ani że dwujÄzyczna rodzina nie może skutecznie go przekazywaÄ. Pokazuje jednak niemal caÅkowity zanik modelu, w którym kaszubski byÅ podstawowym, wyÅÄ cznym jÄzykiem przekazu miÄdzy pokoleniami.4
Jeszcze bardziej alarmujÄ ca jest odpowiedź na pytanie o przekazywanie jÄzyka dalej. W grupie 180 respondentów, którzy mieli w domu kontakt z kaszubskim w ramach transmisji peÅnej lub mieszanej i sami majÄ dzieci lub wnuki, aż 55,6% nie podtrzymaÅo przekazu. Ponad poÅowa badanych z tej grupy nie używa kaszubskiego w kontaktach z nastÄpnym pokoleniem. Autorzy odczytujÄ ten wynik jako Åwiadectwo dalszego, szybkiego sÅabniÄcia transmisji.5
Na Kaszubach zebrano 389 ankiet; ostatecznÄ wersjÄ kwestionariusza dystrybuowano od poÅowy 2022 do wrzeÅnia 2023 roku. Badania iloÅciowe zestawiono z wywiadami i obserwacjami. Autorzy otwarcie opisujÄ ograniczenia doboru próby: nie jest ona reprezentatywnym przekrojem caÅej spoÅecznoÅci.6 Nie wolno zatem przenosiÄ podanych odsetków na wszystkie kaszubskie rodziny. Wyniki pozwalajÄ jednak rozpoznaÄ mechanizm zmiany jÄzykowej, który powraca również w relacjach rozmówców: dziadkowie mówili po kaszubsku, rodzice rozumiejÄ , dzieci uczÄ siÄ w szkole, lecz miÄdzy sobÄ rozmawiajÄ po polsku.
PrzejmujÄ co brzmi przytoczone w ksiÄ Å¼ce wyznanie emerytowanej nauczycielki kaszubskiego: „[Dzieci] mówiÄ , rozumiejÄ , ale nie rozmawiamy tak po kaszubsku”.7 W tym jednym zdaniu mieÅci siÄ zasadniczy problem. ZnajomoÅÄ jÄzyka może przetrwaÄ jeszcze przez pewien czas po ustaniu jego codziennego używania. Można rozumieÄ rodziców i dziadków, znaÄ sÅowa, pamiÄtaÄ pieÅni, a jednoczeÅnie nie potrafiÄ lub nie mieÄ zwyczaju prowadzenia swobodnej rozmowy. Bez takiej rozmowy kolejne pokolenie otrzyma jeszcze mniej.
KsiÄ Å¼ka pokazuje też, dlaczego nie wystarczy powiedzieÄ rodzicom, by bardziej siÄ postarali. Przerwanie przekazu ma swojÄ historiÄ. Badacze wiÄ Å¼Ä jego silne osÅabienie w latach szeÅÄdziesiÄ tych i siedemdziesiÄ tych XX wieku z represjonowaniem kaszubskiego, dyskryminacjÄ jego użytkowników oraz naciskiem szkoÅy, aby z dzieÄmi mówiÄ po polsku „dla ich dobra”.8 Rodzice chcieli oszczÄdziÄ im upokorzeÅ i uÅatwiÄ naukÄ. Skutki tych decyzji trwajÄ dÅużej niż warunki, w których je podejmowano.
Dzisiejszy prestiż kaszubskiego nie usunÄ Å wszystkich nastÄpstw tamtej presji. Nicole DoÅowy i Andrzej Å»ak stawiajÄ hipotezÄ „ukrytego wstydu”: można deklarowaÄ dumÄ z kaszubskiej kultury, a jednoczeÅnie odczuwaÄ skrÄpowanie, gdy trzeba odezwaÄ siÄ po kaszubsku poza znanym krÄgiem. Można popieraÄ dwujÄzyczne tablice i lekcje jÄzyka, lecz odruchowo przechodziÄ na polski przy dziecku, urzÄdniku czy nieznajomym. SpoÅeczna aprobata dla symbolu nie zapewnia jeszcze swobody używania jÄzyka.9
Także szkoÅa dziaÅa w obrÄbie tego napiÄcia. Wprowadzenie kaszubskiego do edukacji byÅo wielkim osiÄ gniÄciem. DaÅo tysiÄ com dzieci kontakt z jÄzykiem, którego czÄsto nie otrzymaÅy już w rodzinie. Jednak wedÅug autorów przekonanie, że sama szkoÅa uratuje jÄzyk kaszubski, nie znalazÅo potwierdzenia w doÅwiadczeniach ostatnich ponad trzydziestu lat. UdziaÅ w lekcjach, konkursie czy wystÄpie nie musi prowadziÄ do rozmowy na przerwie, podczas zabawy lub po powrocie do domu.10
Nie ma powodu pomniejszaÄ znaczenia tego typu praktyk. Badacze dostrzegajÄ , że mogÄ one oswajaÄ z jÄzykiem i dawaÄ impuls do jego używania. OpisujÄ też mÅodych ludzi, którzy podczas warsztatów próbowali rozmawiaÄ po kaszubsku, uzupeÅniajÄ c wypowiedzi polszczyznÄ . Potrzebowali miejsca, w którym mogli mówiÄ bez lÄku przed ocenÄ .11 Takie doÅwiadczenia wskazujÄ kierunek: trzeba tworzyÄ staÅe relacje i sytuacje, w których nauka przechodzi w komunikacjÄ.
Z ustaleÅ zawartych w ksiÄ Å¼ce wynika potrzeba zmiany priorytetów. SkutecznoÅÄ edukacji kaszubskiej powinniÅmy oceniaÄ także przez to, czy uczniowie potrafiÄ i chcÄ rozmawiaÄ. Potrzebne sÄ jasne cele nauczania, rzetelna ocena postÄpów oraz codzienna obecnoÅÄ kaszubskiego w życiu szkoÅy. Ogromne znaczenie ma przykÅad dorosÅych. Dziecko, które sÅyszy kaszubski wyÅÄ cznie podczas wyznaczonej lekcji, otrzymuje innÄ informacjÄ o jego wartoÅci niż dziecko, które sÅyszy w nim zwyczajnÄ rozmowÄ nauczycieli.12
Rodziny potrzebujÄ równie konkretnego wsparcia. Z przedstawionej diagnozy warto wyprowadziÄ programy dla rodziców i dziadków: praktycznÄ naukÄ rozmowy z dzieckiem, spotkania rodzin używajÄ cych kaszubskiego, regularne zajÄcia dla najmÅodszych oraz dostÄpne materiaÅy do codziennych zabaw i wspólnego czytania. To propozycje dziaÅaÅ wynikajÄ ce z lektury badaÅ. Ich celem powinno byÄ uÅatwienie powrotu jÄzyka do relacji, w których wczeÅniej przestaÅ byÄ przekazywany. Obwinianie rodzin tylko pogÅÄbi poczucie bezradnoÅci.
Tymbardziej, że odpowiedzialnoÅÄ za przerwanie miÄdzypokoleniowego przekazu jÄzyka kaszubskiego w okresie PRL należy rozpatrywaÄ przede wszystkim w kontekÅcie polityki paÅstwa i praktyk jego instytucji, zwÅaszcza szkoÅy. W warunkach instytucjonalnej nierównoÅci jÄzyków przejÅcie na polszczyznÄ stawaÅo siÄ strategiÄ przystosowania, majÄ cÄ zapewniÄ dziecku bezpieczeÅstwo i ÅatwiejszÄ drogÄ edukacyjnÄ . SzkoÅa mogÅa skutecznie oduczaÄ mówienia po kaszubsku bez formalnego zakazu: wystarczaÅy codzienne upomnienia, wyÅmiewanie, uznawanie kaszubszczyzny za przeszkodÄ w nauce oraz przekonywanie rodziców, że dla dobra dzieci powinni używaÄ w domu wyÅÄ cznie polskiego. Decyzje rodzin zapadaÅy zatem pod presjÄ systemu, który premiowaÅ polskojÄzycznoÅÄ, a posÅugiwanie siÄ kaszubskim obciÄ Å¼aÅ spoÅecznymi kosztami. OceniajÄ c postawy rodziców, trzeba uwzglÄdniÄ tÄ nierównowagÄ i odpowiedzialnoÅÄ instytucji, które podważaÅy wartoÅÄ ich jÄzyka oraz poczucie, że mogÄ bez obaw przekazywaÄ go wÅasnym dzieciom.13
OdpowiedzialnoÅÄ także i dziÅ ponoszÄ w jakiejÅ mierze różne instytucje. Organizacje spoÅeczne, szkoÅy, samorzÄ dy i media powinny pytaÄ, czy ich dziaÅania pomagajÄ ludziom czÄÅciej mówiÄ po kaszubsku. Liczba wydarzeÅ, publikacji i uczestników zajÄÄ pozostaje ważna, ale potrzebujemy także wiedzy o tym, czy powstajÄ trwaÅe krÄgi rozmówców i czy dzieci zaczynajÄ używaÄ jÄzyka poza lekcjÄ . Tak rozumiana ocena pozwoli kierowaÄ Årodki tam, gdzie rzeczywiÅcie wspierajÄ praktyki jÄzykowe.
Dla mÅodzieży ważne sÄ osoby, z którymi można używaÄ kaszubskiego z wÅasnego wyboru. Przyjaźnie, wspólne przedsiÄwziÄcia, sport, twórczoÅÄ i kontakty internetowe mogÄ dawaÄ powód do kolejnej rozmowy. Nowi użytkownicy muszÄ mieÄ prawo do niepewnoÅci, bÅÄdów i stopniowego rozwijania sprawnoÅci. Oczekiwanie doskonaÅoÅci od poczÄ tku może odebraÄ im odwagÄ, której wÅaÅnie zaczynajÄ nabieraÄ.14
Badania zespoÅu prof. Nicole DoÅowy dajÄ podstawÄ do alarmu, ale także do dziaÅania. Kaszubski nadal żyje, choÄ w nielicznych rodzinach, a czÄÅÄ mÅodych ludzi Åwiadomie go odzyskuje. WÅaÅnie te Årodowiska wymagajÄ szczególnego wsparcia. Każde kolejne pokolenie wychowane bez codziennego kontaktu z jÄzykiem bÄdzie musiaÅo podejmowaÄ wiÄkszy wysiÅek, by do niego wróciÄ.
Autor: Artur JabÅoÅski
Opracowanie: Angelika Kummer
Fot. Mateusz Szuba / MPiMKP
Przypisy
1. N. DoÅowy, M. MÄtrak (red.), RóżnorodnoÅÄ jÄzykowa w Polsce. Tom 1. Wspólnoty posÅugujÄ ce siÄ jÄzykami kolateralnymi i ich żywotnoÅÄ etnolingwistyczna, Instytut Slawistyki Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 2026, s. 175–176, 262–263 i 393, tabela A2.12; DOI: 10.11649/978-83-66369-99-3.
2. N. DoÅowy, A. Å»ak, DziaÅania oficjalne a praktyki jÄzykowe na Kaszubach. Kto jest odpowiedzialny za przyszÅoÅÄ jÄzyka kaszubskiego?, [w:] N. DoÅowy, M. MÄtrak (red.), RóżnorodnoÅÄ jÄzykowa w Polsce. Tom 1. Wspólnoty posÅugujÄ ce siÄ jÄzykami kolateralnymi i ich żywotnoÅÄ etnolingwistyczna, dz. cyt., s. 262–276.
3. RóżnorodnoÅÄ jÄzykowa w Polsce…, dz. cyt., s. 393, tabela A2.12 (grupa do 34 lat: N = 125; grupa 35–65 lat: N = 203; grupa 66+: N = 60); por. s. 175–176.
4. RóżnorodnoÅÄ jÄzykowa w Polsce…, dz. cyt., s. 47–48 (definicje transmisji peÅnej, mieszanej, zerwanej oraz braku transmisji).
5. RóżnorodnoÅÄ jÄzykowa w Polsce…, dz. cyt., s. 92–94, zwÅaszcza wykres 2 na s. 93; dla Kaszub N = 180. Analiza dotyczy osób majÄ cych dzieci lub wnuki, które same doÅwiadczyÅy transmisji peÅnej bÄ dź mieszanej.
6. RóżnorodnoÅÄ jÄzykowa w Polsce…, dz. cyt., s. 37–40 (terminy dystrybucji kwestionariusza, liczba ankiet oraz ograniczenia doboru próby); por. N. DoÅowy, A. Å»ak, DziaÅania oficjalne a praktyki jÄzykowe na Kaszubach…, dz. cyt., s. 265–266 (relacje o rodzinnych praktykach jÄzykowych).
7. N. DoÅowy, A. Å»ak, DziaÅania oficjalne a praktyki jÄzykowe na Kaszubach…, dz. cyt., s. 265; wypowiedź rozmówczyni oznaczonej kodem K_66_Kasz.
8. N. DoÅowy, A. Å»ak, DziaÅania oficjalne a praktyki jÄzykowe na Kaszubach…, dz. cyt., s. 265, w tym przypis 5; por. RóżnorodnoÅÄ jÄzykowa w Polsce…, dz. cyt., s. 91 oraz 163–164 (relacje o dyskryminacji i przemocy szkolnej).
9. N. DoÅowy, A. Å»ak, DziaÅania oficjalne a praktyki jÄzykowe na Kaszubach…, dz. cyt., s. 270–274. Autorzy przedstawiajÄ „ukryty wstyd” jako hipotezÄ interpretacyjnÄ opartÄ na obserwacjach i wywiadach.
10. N. DoÅowy, A. Å»ak, DziaÅania oficjalne a praktyki jÄzykowe na Kaszubach…, dz. cyt., s. 265–268 i 275 (ograniczenia edukacji szkolnej i rozdźwiÄk miÄdzy naukÄ a codziennym używaniem jÄzyka).
11. N. DoÅowy, A. Å»ak, DziaÅania oficjalne a praktyki jÄzykowe na Kaszubach…, dz. cyt., s. 267–268; na s. 267 wypowiedź uczestnika warsztatów oznaczonego kodem M(7)_17_Kasz.
12. N. DoÅowy, A. Å»ak, DziaÅania oficjalne a praktyki jÄzykowe na Kaszubach…, dz. cyt., s. 272 i 275 (używanie kaszubskiego przez nauczycieli, codzienna komunikacja w szkole, cele nauczania i ewaluacja postÄpów).
13. Por. RóżnorodnoÅÄ jÄzykowa w Polsce…, dz. cyt., s. 62–63, 91 i 163–164; N. DoÅowy, A. Å»ak, DziaÅania oficjalne a praktyki jÄzykowe na Kaszubach…, dz. cyt., s. 265, przypis 5, oraz s. 271–274 i 276. UjÄcie decyzji rodziców jako strategii przystosowania oraz rozÅożenie odpowiedzialnoÅci stanowiÄ interpretacjÄ autora artykuÅu na podstawie opisanych w ksiÄ Å¼ce mechanizmów presji i podporzÄ dkowania jÄzykowego.
14. Por. N. DoÅowy, A. Å»ak, DziaÅania oficjalne a praktyki jÄzykowe na Kaszubach…, dz. cyt., s. 267–268 i 275. Postulaty rozwijania krÄgów rozmówców, w tym przez sport i kontakty internetowe, sÄ rozwiniÄciem autora artykuÅu; ksiÄ Å¼ka opisuje bezpieczne przestrzenie używania jÄzyka i potrzebÄ kontaktu z rozmówcami.